Joga oznacza unię, scalenie. Zawiera w sobie integrację ciała,umysłu i duszy. Łączy aspekt indywidualny z uniwersalnym.
W Indiach, joga należy do sześciu klasycznych systemów filozofii indyjskiej, opisywana była już w starożytnych Vedach,oraz w Upaniszadach. Według legendy wiedzę o Jodze przekazał pierwszy Lord Shiva swojej żonie Parvati i dzięki temu trafiła ta wiedza do ludzi. Klasyczne dzieło opisujące ściezki jogi to "Jogasutry" Patanjalego, który opisuje jogę jako "zatrzymywanie poruszeń swiadomości" - "yogah cittavrtti nirodhah"
Joga zawiera w sobie osiem aspektów, o których pisze Patanjali:
Yama
Niyama
Asana
Pranajama
Pratyahara
Dharana
Dhyana
Samadhi
BKS Iyengar opisuje te wszystkie częśći jako "drzewo jogi"
Fragment „Drzewa jogi” BKS Iyengara:
„Chcąc wyhodować drzewo, musimy skopać ziemię, usunąć kamienie i chwasty, zmiękczyć glebę. Wkładamy nasienie do ziemi i przysypujemy miękką glebą; robimy to ostrożnie, aby jej ciężar nie zmiażdżył kiełkującego nasienia. Podlewamy niewielka ilością wody i czekamy, aż zacznie kiełkować i rosnąć. Po jednym lub dwóch dniach nasienie pęka i wychodzi z niego kiełek, który staje się łodygą. Z łodygi wyrastają dwa pędy, z których tworzą się listki. Z biegiem czasu łodyga przekształca się w pień, który rozgałęzia się w różnych kierunkach, porastając liśćmi.
Powinniśmy tak samo troszczyć się o nasze drzewo. Starożytni mędrcy ujrzeli duszę i odkryli, że jej nasieniem jest joga. W tym nasieniu jest osiem części, wyrasta z nich osiem członów jogi.
Korzeniem drzewa jest yama, zawierająca pięć zasad. Są to: ahimsa (brak przemocy), satya (prawda), asteya (wolność od chciwości), brahmacarya (panowanie nad przyjemnościami zmysłowymi) i aparigraha (wolność od zawiści i posiadania ponad własne potrzeby). Przestrzeganie yamy dyscyplinuje pięć organów działania, do których należą: ręce, nogi, usta, narządy rozrodcze i narządy wydalnicze. Organy działania panują, oczywiście, nad organami postrzegania i umysłem – jeśli człowiek zamierza kogoś skrzywdzić, lecz organy działania odmówią współpracy, złe działanie nie dojdzie do skutku. Właśnie dlatego jogini rozpoczynają od opanowania narządów działania. Yama jest więc korzeniem drzewa jogi.
Następnie mamy pień, porównywany do zasad niyamy. Są to: sauca (czystość), santosa (zadowolenie), tapas (zapał), svadhyaya (badanie siebie), Iśvara-pranidhana (poddanie się). Pięć zasad niyamy pomaga opanować pięć organów postrzegania: oczy, uszy, nos, język i skórę.
Od pnia drzewa odchodzi wiele gałęzi. Jedne są długie, inne rosną w bok lub zygzakiem, jeszcze inne prosto itd. Gałęzie są to asany, różne pozycje, które wprowadzają harmonię pomiędzy fizycznymi i fizjologicznymi funkcjami ciała z jednej strony a psychologicznym aspektem dyscypliny jogi – z drugiej.
Na gałęziach wyrastają liście, które poprzez kontakt z powietrzem dostarczają energii całemu drzewu. Wchłaniają z zewnątrz powietrze potrzebne głębiej położonym częściom drzewa. Liście odpowiadają pranayamie, nauce o oddechu, który jest łącznikiem miedzy makrokosmosem a mikrokosmosem, i odwrotnie. Zauważcie, że odwrócone płuca przypominają drzewo. Pranayama wprowadza harmonię w działaniu układów oddechowego i krwionośnego.
Opanowanie asan i pranayamy pomaga ćwiczącemu odseparować umysł od ciała, co automatycznie prowadzi do koncentracji i medytacji. Wszystkie gałęzie drzewa są pokryte korą. Bez tej ochrony drzewo zostałoby zjedzone przez robaki. Kora osłania energię krążącą między liśćmi a korzeniem. Można ją porównać do pratyahary, podróży powrotnej zmysłów do wewnątrz – zaczynającej się od skóry, a kończącej w samym jądrze bytu.
Dharana to sok drzewa, który jest nośnikiem energii podczas tej wewnętrznej podróży. Dharana jest koncentracją – skupieniem uwagi na jądrze istnienia.
Sok drzewa łączy koniuszki liści z koniuszkami korzeni. Medytacja jest doświadczeniem jedności istnienia od peryferii ciała do samego środka bytu, gdzie obserwator i przedmiot obserwacji zlewają się w jedną całość. Kiedy drzewo jest zdrowe i ma wielki zasób energii, wyrastają na nim kwiaty. Dhyana, medytacja, jest kwiatem drzewa jogi.
Kwiat przemienia się w owoc, człowiek osiąga samadhi. Jak esencja drzewa jest zawarta w owocu, tak istota praktyki jogi tkwi w wolności, równowadze, spokoju i najwyższym szczęściu samadhi – w tym stanie ciało, umysł i dusza są zjednoczone i zatopione w duchu wszechświata.”
|
|
